بهترین راه تذکر عیوب به همسر

بهترین راه تذکر عیوب به همسر

گاهی فکر می‌کنیم زندگی چقدر سخت است؛ شاید هم تلخ؛ گویی همه چیز تکراری است و روح ندارد؛ همة این‌ها از آنجا سرچشمه می‌گیرد که منش‌ها و روش‌های صحیح برای بودن در کنار هم و همراه هم بودن را نمی‌دانیم؛ یا نیاموخته‌ایم یا اگر آموخته‌ایم؛ نمی‌دانیم چگونه باید اجرایش کرد. اما این روش‌ها و منش‌ها مهم‌اند؛ حتی اگر جزئی و پیش پا افتاده باشند.

داشتن یک زندگی ایده‌آل، با نشاط و خوب، رعایت یک سری اصول و قواعد صحیح زندگی را می‌طلبد. خواندن و عمل کردن به سلسله مباحث گام‌های زندگی مشترک، ما را تا حدودی به آن مرتبه از آرامش و سکون واقعی می‌رساند.

، فلسفة اصلی زندگی مشترک، قرار گرفتن دو نفر در کنار هم برای طی کردن مسیر رشد و کمال در این دنیاست. زن و شوهر مثل دوبال در زندگی هستنددر صورتی می‌تواند به رشد حقیقی دست پیدا کند که عیب‌های خود را یکی پس از دیگری برطرف کند. در این میان جهالت یا غفلت انسان، مانع دست‌یابی به تمام عیب‌هاست. از همین روست که باید گفت یکی از اصلی‌ترین معارفی که باید به دنبال آن بود، شناخت عیب‌های خویش است

امام صادق(ع) بیان عیب را هدیه خوانده اند منتها باید دقت کنیم و بدانیم که این هدیه را چجورتقدیم کنیم و در واقع مهارت آن را بیاموزیم و الا ممکن است در سرزنش همسر دچار افراط بشویم و نتیجه اش لجاجت و بدبینی شود امام علی (ع) فرمودند زیاده‌روی در سرزنش، آتش لجاجت را شعله‌ور می‌کند لذا همسران باید برای راهنمایی همدیگر تا آنجا که امکان دارد نه از نوشتن استفاده کنند و نه با گفتار؛ بلکه بهترین راه برای بیان و اصلاح عیوب همسر، شیوه « اثرگذاری و اثرپذیری الگویی» است. یعنی شخص با اصلاح خود و رفتار خود در رفتار همسرش تأثیر گذار باشد. مثلا اگر همسرش اهل غیبت است خودش به شدت از غیبت کردن و شنیدن بپرهیزد به طوری که در زندگی و رفتارش نمود داشته باشد سپس این تأثیر را بعد از مدت کمی در همسرش مشاهده خواهد کرد.

وقتی انسان در کنار شخص دیگری قرار می‌گیرد، چشم‌های او هم به یاری‌اش آمده و در راه دست پیدا کردن به عیب‌ها کمکش می‌کند. در زندگی مشترک به جهت علاقه میان زن و شوهر و ارتباط زیادی که این دو با هم دارند، دو طرف علاوه بر اینکه می‌توانند در یافتن عیب‌ها به یکدیگر کمک کنند، در برطرف کردن این عیب‌ها نیز یاران خوبی برای یکدیگر هستند؛ البته این در صورتی است که هر دو طرف تمایل داشته باشند همسرشان عیب‌های آنان را تذکر دهد.

زن یا شوهری که عیب‌های همسر خود را تذکر می‌دهد، از محبوب‌ترین همسران است؛ زیرا تذکر معایب یکی از مصادیق آشکار دوستی خالصانه می‌باشد. از سویی دیگر کسی که به دلایل غیر قابل قبول از گفتن عیب‌های همسرش پرهیز می‌کند، خواسته یا ناخواسته در مسیر دشمنی همسرش گام برداشته است.

یکی از دلایل اصلی فقدان فرهنگ تذکر در محیط بسیاری از خانواده‌ها، نوع نگاه اشتباهی است که ما نسبت به آن داریم. ما بیش از آنکه تذکردادن  را همراهی دوستانه‌ای برای رسیدن به هدف آفرینش خویش بدانیم، آن را دست‌آویزی برای خرد شدن شخصیت خویش از جانب همسر می‌دانیم؛ به همین دلیل هم تذکر نمی دهیم تا مورد تذکر قرار نگیریم.

البته در موارد زیادی نیز آشنا نبودن با شیوة تذکر از سوی تذکردهنده است که این ذهنیت را برای تذکرگیرنده به وجود می‌آورد.

نکاتی دربارة شیوة تذکر قبل از بیان عیب به چند نکته توجه کنیم1- منم عیوبی دارم تنها او نیست2- در این عیب همسرم من چه نقشی داشته ام

اگر تذکر به صورت صحیح به همسر منتقل نشود، نه تنها تأثیر خود را نخواهد گذاشت؛ بلکه سوء تفاهماتی را ایجاد خواهد کرد که زمینه‌ساز مشکلات جدی و جدیدی در زندگی می‌شود.بویژه خانمها که به تعبیر قرآن «قواریر»هستند یعنی جام بلورین که خیلی زود می شکند.

الف) زمان تذکر

بهترین زمان  وقتی است که همسر، آمادگی روحی و ذهنی لازم برای شنیدن را داشته باشد. به عنوان مثال وقتی همسر از کار روزانه خسته است، در اوج عصبانیت، در هنگام ناراحتی از یک مسئله و...، تذکردادن کار چندان درستی نیست.

تذکر بدون این آمادگی، ممکن است موجب ایجاد تنش در زندگی ‌شود. گاهی بهتر است بیان یک تذکر را تا چند هفته و یا چند ماه به تأخیر انداخت تا آمادگی لازم برای شنیدن آن در همسر ایجاد شود. البته ما نباید در این مدت بیکار نشسته و فقط منتظر باشیم که خود همسر این آمادگی را کسب کند؛ بلکه بهتر است خودمان هم نکات لازم در زمینه‌سازی را رعایت کنیم تا زمان انتقاد زودتر فرا برسد.

ب) مکان تذکر

اگر با تذکر به دنبال تغییر همسرتان هستید، در جمع به اوتذکرندهید؛ زیرا بسیاری از افراد حتی آن‌هایی که مشتاق شنیدن عیب‌های خود هستند، از انتقاد در جمع عصبانی شده و عکس‌العمل منفی از خود نشان می‌دهند.

برخی عقده‌های خود را به بهانة انتقاد خالی می‌کنند؛ یعنی در جمع عیب فرد را می‌گویند تا شخصیت او خُرد شود، بعد هم اسم این عمل را انتقاد می‌گذارند.

ج) زبان تذکر عیوب

امیر مومنان می فرماید:احسنوا لهن المًقال با همسرتان زیبا سخن بگویید اگر انتقاد را اهدای عیب به همسر بدانیم، باید در هنگام انتقاد رویی‌گشاده، گفتاری دوستانه و لحنی مهربانانه داشته باشیم؛ در غیر این صورت انتقاد تأثیر خود را نخواهد داشت. برخی انتقاد خود را با زبان سرزنش‌آمیز مطرح می‌کنند. این کار بیش از اینکه شخص را تغییر دهد، ناراحت می‌کند؛ پس باید مراقب بود که انتقاد ما شکل زخم زبان یا سرزنش به خود نگیرد.

اظهار محبت قبل از بیان عیب :پیامبرفرمودند مردی به همسرش بگویید دوستت دارم این سخن هرگز از قلبش بیرون نمی رود  این کلمه در ارتباط همسرا معجزه میکنه بعد عیب را بگوییدشما پذیرش را خواهید دید

تشکر از زحمات همسر قبل از بیان عیب: خانم از شوهرش که درگیر کار بیرون است تشکر کند آقا هم از همسرش بخاطر بچه داری و نطافت و شست و شوی تشکر کنه کار خونه کار سختیه

د) اتذکرغیر مستقیم

تا جایی که ممکن است، انتقادها را به صورت غیر مستقیم بگوییم. وقتی همسرمان کار خوبی را دیروز انجام می‌دهد و امروز همان را ترک می‌کند، بهتر است به جای یادآوری این اشتباه آن کار خوب را به یادش بیاوریم. فرض کنید مردی به رابطة با وقار همسرش با افراد نامحرم حساس است. دیروز دوستانش به خانه آمدند و زن بسیار متین و با وقار با آن‌ها برخورد کرد. امروز یک عدة دیگر از دوستان او به خانه آمده؛ اما زن وقار خود را آن‌گونه که باید، رعایت نکرد. در اینجا می‌توان دو برخورد داشت؛ یکی اینکه مرد بگوید چرا امروز وقارت را حفظ نکردی؟ دیگر آنکه بگوید دیروز خیلی از شما خوشحال شدم؛ زیرا بسیار بهتر از امروز وقارت را رعایت کردی. به طور حتم شیوة دوم تأثیر بیشتر دارد؛ زیرا علاوه بر اینکه انتقاد است و غیر مستقیم، تشویقی هم در آن نهفته که تأثیر سخن را بیشتر می‌کند.

ﻫ) میزان تذکر

تذکرهای پشت سر هم موجب می‌شود که همسرمان احساس کند، ما فردی عیب‌جو شده‌ و فقط به دنبال نقص‌های او می‌گردیم. به وجود آمدن این احساس موجب می‌شود که همسرمان گرایش دوستانه‌‌ای را که دربیان تذکرات وجود دارد، حس نکند.

و) گفتن خوبی‌ها در کنار عیب‌ها

خوبی‌ها و بدی‌‌ها را باید کنار هم دید. اگر کسی فقط عیب‌گوی خوبی باشد، اما از گفتن خوبی‌ها غفلت کند؛ پس از مدتی تأثیر کلامش از بین خواهد رفت. بنابراین پیش و پس از گفتن هر عیبی، خوبی‌های همسرمان را هم یادآور شده و او را به جهت این خوبی‌ها ستایش کنیم.

ز) قالب بیان

لازم نیست همیشه انتقادها در قالب گفتار باشد، گاهی می‌توان در قالب یک نامة دوستانه انتقاد کرد. گاهی هم در قالب رفتار؛ یعنی به جای اینکه از رفتار نادرست همسرمان انتقاد کنیم، با رفتار صحیح به او بفهمانیم که کار او نادرست است؛ برای مثال اگر همسرمان عصبانی شده و بر سر ما فریاد می‌کشد، ما با او به نرمی و آرامی سخن بگوییم تا بفهمد که کار درست، آرام سخن گفتن است.

ح ) نیت تذکر

بیان عیب تنها و تنها باید برای اصلاح عیب همسر بیان شود. اگر عیب همسر را پیدا کرده و از آن در مواقعی استفاده کنیم که با او دچار اختلاف شده‌ایم، علاوه بر اینکه از نظر معنوی ضربة سهمگینی به خود زده‌ایم، رابطة خود و همسرمان را هم به مرز دشمنی رسانده‌ایم.

ط) حفظ حریم خصوصی

نباید عیب فرد به کس دیگری گفته شود. این کار علاوه بر اینکه غیبت محسوب می‌شود، نوعی دشمنی به شمار می‌آید. در صورتی که فرد متوجه شود، همسرش عیب او را به کس دیگری گفته، در روابط زناشویی تنش‌های قابل توجهی پیش می‌آید. عیب همسر باید به خود او گفته شود و در غیاب او هم باید حریم او را حفظ کرد.شما به تعبیر قران لباس هم هستید یکی از کارهای لباس حفاظت از انسان و پوشش ضعف های اوست

ی) عیب جویی ممنوع

انتقاد، به معنای ذرّه‌بین به دست گرفتن و به دنبال عیب‌های همسر گشتن نیست. این صفت علاوه بر اینکه خود عیب بزرگی است، موجب می‌شود رابطة محبتی میان زن و شوهر از بین برود.گلبوته های دوستی و محبت را پزمرده می کند هرکسی عیبهای دیگران را پیگیری کند خدا اورا از محبت قلبها محروم می سازد

فرق عیب‌جو و انتقادکننده آن است که عیب‌جو نگاهش را تیز کرده تا لغزشی در رفتار و گفتار طرف مقابل بیابد و به او بگوید. انتقادکننده در همان روابط عادی خود با دیگران، بدون اینکه قصد پیدا کردن عیب داشته باشد، در صورت مشاهدة عیبی، آن را به صاحبش منتقل می‌کند.

ک) زمینه‌سازی برای شنیدن و پذیرش انتقاد

تمام نکته‌هایی که تا به حال گفته شد، خود عواملی برای این زمینه‌سازی است؛ اما علاوه بر آن باید به نکته‌های زیر نیز توجه داشت:

جلسات گفتگوترتیب بدهیم و بیان عیوب یکدیگر یکی از موضوعات جلسه بگذاریم. تعیین موضوع تا اندازة زیادی آمادگی لازم برای مواجهه باعیب هارا برای همسر ایجاد می‌کند. تمام قوانین گفتگو را در اینجا هم مراعات کنید.

 پیش از بیان عیب همسر، از خودتان انتقاد کنید؛ یعنی ابتدا برخی از نقص‌هایی را که در گفتار یا رفتارتان بوده، خودتان بیان کنید. به این کار <خود انتقادی> می‌گویند. خود انتقادی موجب می‌شود زمینة روانی لازم برای پذیرش انتقاد در همسرتان ایجاد شود؛ زیرا یکی از دلایل عدم پذیرش انتقاد آن است که طرف مقابل احساس می‌کند با پذیرش انتقاد در مقابل انتقاد کننده کوچک شده است، اما وقتی شما خود انتقادی نمودید، همسرتان شما را در کنار خود می‌بیند؛ نه در مقابل خود؛ به همین دلیل هم احساس حقارت نمی‌کند. تأثیر انتقاد پس از خود انتقادی دو چندان خواهد شد.

 سخنان مقدماتی برای ورود به انتقاد هم بسیار مهم است. بهتر است بدون مقدمه به سراغ انتقاد نرویم. پیش از انتقاد خیال همسرمان را از اینکه واقعاً در پی اصلاح عیب هستیم نه چیز دیگری، آسوده کنیم؛ برای مثال پیش از آن بگوییم از آنجا که من شما را دوست دارم، نمی‌خواهم عیبی داشته باشید که شما را از رشد حقیقی باز دارد. دوست دارم شما هم نسبت به من همین طور باشید؛ یعنی اگر دیدید عیبی دارم که مانع رشدم شده، حتماً آن را بازگو کنید تا به کمک شما آن را برطرف کنم. ابراز محبت و علاقه هم از سخنان مقدماتی لازم است.

 پس از انتقاد هم فضای روانی همسرمان را با جملاتی آرام کنیم؛ برای مثال بگوییم البته این برداشت من از این رفتار یا گفتار بود؛ شاید هم اشتباه می‌کنم. حالا که من عیب شما را گفتم، خیلی دوست دارم که من هم اگر عیبی دارم، بگویید.

 از او بخواهید تا نقش شما را در عیب خود تذکر دهد؛ برای مثال به او بگویید اگر من هم در این مسئله مقصر هستم، بگویید تا خودم را اصلاح کنم.

 پس از بیان انتقاد از اینکه او به سخنان شما گوش داده است، تشکر کنید. 

 

/ 0 نظر / 733 بازدید